YAZARLAR

Mustafa Sadık İNCEDEMİR

Mustafa Sadık İNCEDEMİR

msincedemir@gmail.com @ rss Eklenme Tarihi: 04 Şubat 2014 00:00 - Güncelleme: 26 Ekim 2015 07:28

Ali İsmail Korkmaz

Yaşanmışların acısını bile hissedemeden gitmek.

Yaşayamamak…

Yaşatamamak…

 

Şu kısa ömrümüze neler sığdırmaya çalışıyorsak; onların hiçbirini yapamamak.

Âşık olamamak mesela…

Sevgilinin saçlarının dibini koklayamamak…

Dünyayı unutmuşlukla el ele dolaşamamak.

El ele dolaşmanın kıymetini bilememek.

Seyredememek…

Dokunamamak…

Sevişememek…

 

Kokusunu verememek mesela.

Koynundaki sevdalına…

Dizine yattığı anacığına…

Belki de seni uzaktan uzağa seven, sen uyuduğunda başucuna gelip yanağını okşayarak elinde kokunla odandan çıkan babacığına…

 

Sarılamamak.

Sarılmanın aslında ne kadar çok duyguyu yaşattığını bilememek.

Yolda yürürken ya da uyurken...

Hiç fark etmez sarılamamak, dokunamamak; dokunmaya korkmaktır çünkü.

Öyle ya da böyle korkuyu yaşayamamak.

Kendin için.

Sevdiklerin için.

Geleceğin ya da geçmişin için…

 

Sonra kardeşinle osuruktan bir konu da tartışamamak mesela.

Ya da anlamsızca boğuşamamak ağbi kardeş.

Arkadaşınla, dostunla dünyayı çekiştirememek ya da.

Sonra da el sıkışmak dostça, kardeşçe; gönül kırmadan, dil dökmeden.

 

Tuttuğun takımın maçlarına gidememek.

Ya da televizyonda seyredememek.

Yenince sevinememek.

Yenilince içten içe kahredememek mesela.

 

Hastalanıp, ilgi çekememek.

Annenin şehriyeli, bol limonlu çorbasını içememek.

O çorbanın en iyi ilaç olduğunu içerken yaşayamamak.

 

Sonra büyüyememek.

Büyüyüp, adam olamamak.

Adamsızlığı bilememek.

Kalleşleri tanıyamamak, tanıyarak hayatı öğrenememek işte.

 

Evlenememek mesela sevdiğinle.

Yuvasız kalmak.

Kim bilir belki de evlatsız kalmak.

Evlat kokusunu; anana, babana verdiğin gibi alamamak mesela…

 

Evladın için canını verebilecek olmayı hissedememek.

Canın kıymetsizliğini; evladınla öğrenememek mesela.

Evladın için kendinden vazgeçmeleri yaşayamamak.

İçin acısa da, yüreğin kanasa da, o vazgeçmelerle bir ömür yaşayacağını bilsen de bunu yapamamak, kendinden vazgeçememeyi yaşayamamak yani.

 

Hayal kuramamak.

Sevgilini…

Aşkını…

Geleceğini…

Hayallerini yaşayamamak işte…

 

Baba olamamak, babalığı yaşayamamak.

Babalığın evlatlıkla öğrenilemediğini; yaşayarak öğrenememek mesela.

Evladının boynu bükülmesin diye belli etmeden boynunu eğememek.

O eğmelerin babalığı beslediğini yaşayamamak.

 

Ağlayamamak mesela.

Bir yakını kaybettiğinde…

Bir sevdayı tükettiğinde…

İçinin acısını, yüreğinin dağlandığını, gözlerinin isyanını yaşayamamak…

En beterinden hıçkırarak.

Kahredip, neden diye sorgularcasına…

Nedensizlere yenilmeyi yaşamak.

Neye yenildiğini bilmeden…

 

Gülememek; tıpkı ağlayamamak gibi.

İşte hayat bu diye mutluluğunu gösterememek yani.

İşte hayat bu!

Ve o hayatı yaşayamamak.

Ölmek…

19 yaşında ölmek…

 

En kötüsü de öldürenlere neden diye soramamak.

Neden?

 

 

 

 

Diğer yazılarım için;

 

 

 

 

İletişim için;

 

 




PAYLAŞ tw fb gp

YORUM YAZIN Ali İsmail Korkmaz yazısına yorum yapın

adınız ve soyadınızla doğrudan da yorum yapabilirsiniz
BU YAZIYA YAPILAN YORUMLAR0 YORUM
REKLAM
Mustafa Sadık İNCEDEMİRDİĞER YAZILARIMustafa Sadık İNCEDEMİR
TÜMÜ

AÇIK GÖRÜŞ TÜMÜ

Dilediğiniz platformdan Bizi izlemeye devam edin! tw gp fb rs
REKLAM
REKLAM

İNTERNET HABER MOBİL

iPhone iPad Android
İnternethaber Yayın Grubu Tüm Hakları Saklıdır © 2000-2018 - İzinsiz ve kaynak gösterilmeden yayınlanamaz ! Tel : +90 212 266 99 99  /  Faks : +90 212 266 98 98 Yazılım Geliştirme ve Sistem Destek: Bilgin Pro