Uzmanlar uyardı! Okullarda ki şiddet bulaşıcı olabilir...
Şanlıurfa Siverek ve Kahramanmaraş’ta okullarda yaşanan saldırılar, çocuk ve gençler arasında şiddetin nasıl hızla yayılabildiğini bir kez daha gündeme taşıdı. Uzmanlar, dijital içeriklerden bireysel silahlanmaya kadar pek çok faktörün bu süreci tetiklediğini vurguluyor. Türkiye Psikiyatri Derneği ise çözümün yalnızca bireysel değil, toplumsal politikalarla mümkün olabileceğini belirtiyor.
Türkiye’nin farklı illerinde okullarda ardı ardına yaşanan saldırılar, eğitim ortamlarında güvenlik ve gençler arasında şiddetin nedenleri üzerine tartışmaları yeniden alevlendirdi. Klinik psikologlar ve akademisyenler, olayların yalnızca bireysel ruh sağlığıyla değil, toplumsal koşullar ve kültürel etkilerle de bağlantılı olduğuna dikkat çekti. Uzmanlar, şiddetin bulaşma etkisiyle hızla yayılabileceğini ve çocukların görünür olma ihtiyacıyla bu davranışları bir araç olarak görebildiğini ifade ediyor.
Şanlıurfa Siverek ve Kahramanmaraş’ta ardı ardına okkullarda yaşanan saldırıları uzmanlar Milliyet’e değerlendirdi.Uzmanların görüşleri şöyle:Klinik Psikolog Gamze Gülsoy Ragıpoğlu: Bu tür olayları tek bir boyut üzerinden değerlendirmek doğru değildir. Dijital çağla birlikte şiddet içerikli oyunlar ve televizyon dizileri de bu süreçte etkili olabiliyor. Şiddet içeriklerine yoğun ve detaylı maruz kalmak, özellikle ergen bireylerde model alma yoluyla bu davranışların taklit edilmesine neden olabiliyor. Ayrıca bu tür olayların birbirini tetikleyebildiğini görüyoruz.
Kısa süre içinde benzer vakaların yaşanması, ‘bulaşma etkisi’ olarak adlandırılan duruma işaret edebilir. Şiddet içerikli olaylar maalesef hızlı yayılabiliyor. Duygularını ifade etmekte zorlanan çocuklar, görünür olma ihtiyacıyla bu davranışları bir araç olarak görebiliyor ve ‘ben de bu şekilde fark edilirim’ düşüncesine kapılabiliyor. Ancak altını çizmek gerekir ki bu tür olaylar yalnızca bir haber görmekle ya da oyun oynamakla ortaya çıkmaz.”
‘Şiddet kendini kanıtlamak için bir araç’
Prof. Dr. Oğuz Polat: “Bu olayların iki temel boyutu var. Birincisi akranlar arası şiddetin artması ve bunun yeterince analiz edilmemesi. İkincisi Türkiye’de bireysel silahlanmanın yaygınlaşması ve silaha erişimin kolay olmasıdır. Öncelikle silaha erişimin zorlaştırılması gerekiyor. İkinci önemli nokta ise rol model sorunu. Dizilerde ve dijital içeriklerde silahın ve şiddetin sürekli normalleştirilmesi de önemli bir etken. Silahla yaşamak, silahla çözüm üretmek adeta sıradan bir davranış gibi sunuluyor. Dijital oyunların da etkisi tartışılıyor. Özellikle dünyadaki bazı vakalarda, yoğun şiddet içerikli oyunlara maruz kalmanın bir faktör olduğu görülüyor. Ancak burada belirleyici olan tek başına oyunlar değil, genel toplumsal iklimdir. Bugün geldiğimiz noktada, şiddet uygulamayan bireylerin zayıf görüldüğü bir algı oluşmuş. Çocuklar kendilerini kanıtlamak için şiddeti bir araç olarak görebiliyor.”