YAZARLAR

İçimizden Kaçan Kimsesiz Gözyaşlarımız

Acele yaşıyoruz aceleNe yaptığımızdan tam tat alıyor, ne yaptığımızı tam anlayıp, hissederek yapıyoruz. Yaşıyoruz işte.

Mustafa Sadık İNCEDEMİRsadiki@internethaber.com

 

Acele yaşıyoruz acele

Ne yaptığımızdan tam tat alıyor, ne yaptığımızı tam anlayıp,hissederek yapıyoruz.

Yaşıyoruz işte.

 

Öyle ya da böyle geçen zamanın rüzgârına kapılmışolarak; kendi yaşam yolculuğumuzu tüketmeyeçalışıyoruz.

Oysa tüketmek olmamalı amaç, yaşadıkça daha çok yaşamayıama adam gibi yürekli ve olabildiğince arınmış içsel bir yaşamıarzulamalıyız mesela.

 

Yani; yarım bıraktıklarımızın pişmanlıklarını içimizdebir yere saklamaktansa yarım yaşamamak gerek; ne zaman biteceğinibilmediğimiz yaşamı…

Yarım yaşayarak kendimizi yarımlaştırmamak gerek işinözü.

 

Dibine kadar keyif alacak bir yaşamı yaşamak varken, onunşurası, bunun burası ya da o şunu istemez, bu şunu beğenmez gibibinlerce bahanenin yükünü taşır dururuz.

Hepsini de kendimize uydururuz.

Uydurmak, uydurarak kabullenmek işimize gelirçünkü.

Kendimize en büyük yanlışımız; kendimizizdiraslında.

İnsani hırslara yeniğizdir o yüzden çoğumuz.

Kabul etmek işimize gelmese bile günlükkoşuşturmacalarımıza sakladığımız gizemli hırslarımızınkurbanlarıyız çoğumuz.

 

Herkese “Günü yaşa çünkü ömür çok kısa,” derken bilelaftadır üstümüze yakışmayan bilgeliğimiz.

Çünkü deriz ama yapmayız ki.

Deriz ama yine içimizde sakladığımız kişiselhırslarımızı; gizemli ahlaksızlıklarımızla beslerdururuz.

 

Zordur o yüzden huzur ve mutluluk.

Zordur o yüzden etrafımızdaki sahte oyuncaklardankurtulup kendi içimizi, yürek sesimizi dinlemek.

Hele hele o yürek sesine kulak verip, tüm yaşantımızıyönlendirmek.

O yüzden yarım yaşayarak kendimizi de yarımlaştırırız;kendimize ne yaptığımızı bilmezliğimizle…

 

Para değilse makam, makam değilse para ya da ölçüsüz mal mülksarmıştır beynimizin hiç girilmeyen, hiç kimse tarafındankeşfedilmeyen en ücra köşelerini.

 

Sahte güler yüzlerimizin arkasına sakladığımız sahtekişiliklerimizle doğrularımız şaşmıştır. Üstelik doğru sanırkenkendimizi…

Sandığımız içinde yürekli, en önemlisi de vicdanlı insanlarolmayı unutmuşuzdur.

O yüzden bencilizdir.

Ve bencilliğimizi kendimizden bile saklamak istercesine ömrümüzübaşkalarına adamışlığımız bahanelerine sığınırız.

Kendimiz kendimizden saklarız yani.

Sakladığımızdan hiç utanmadan…

 

O yüzden insanlığımız; ruhumuzun kimselerin bilmediği hattakendimizin bile nerede olduğunu bilmediğimiz kayıp çöllerinde susuzve yalnız kalmıştır.

Çünkü yaşam can sularımız; herkesten sakladığımızyüzsüzlüğümüzün gizemli gözyaşlarıdır.

Karşımızdakinden merhamet dileyen, lütuf bekleyen ve ilgiye açgözyaşlarımızdır.

 

Aslına bakarsanız bizden, daha doğrusu içimizden kaçankimsesiz gözyaşlarımızdır.

 

İşte bu kimsesizliktir zaten sevdalarımızı da yok eden.

Kendimizi başkalarından çok sevmelerimiz gibi.

Saçma salak yaşamlara marifetmiş gibi bodoslama dalmalarımızdaişte bu kimsesizliğimizdir. Kim bilir belki de ruhumuzunyalnızlıktan sıkılmasıdır ya da.

 

 

 

Yorumlar