YAZARLAR

Duvarlar ve Algılar

Kafesten kafese uçuyor kuşlar. Her kafeste biraz daha eksik. Her kafeste biraz daha kör. Ve kendi kafesine âşık yürekler, parçalanma pahasına duvarlara çarpmıyor.

Elçin Sevgi SUÇİNelcin@internethaber.com

Kafesten kafese uçuyor kuşlar. Her kafeste biraz daha eksik. Herkafeste biraz daha kör. Ve kendi kafesine âşık yürekler, parçalanmapahasına duvarlara çarpmıyor.

Kanat benim neyime? diyor tin. Neme gerek uçmadığım diyarlar?Duvarlar, oyalanmanın bin bir resmiyle süslü. Plastik kokulu, pembeyüzlü ağaçlar. Ve gerçeğin tahtını çoktan ele geçirmişyanılsamalar, alternatif bir dünya sunuyor, badem çiçeklerininkokusundan uzak. Kanıyor zihin ve bir kale daha kaybediyor.

Ve toprağından habersiz bir nehir kanıyor göğün altında.Sularında demir tadı. Pusulasını yitirdiği denizini arıyor.

Bir ihtimal, Ankara’nın yıldızları kadar zayıf ve silik.Toprağın, hâlâ pembe böğrünü dürtüyor. Duvarların dışından birresim incecik ellerinde. Tinin kaybettiği, mevzilerinigösteriyor.

Ve toprağından habersiz bir nehir kanıyor göğünaltında. Sularında demir tadı. Pusulasını yitirdiği deniziniarıyor. 

Eşyadan önce ve eşyadan sonra diyor duvarlar. Çağ kapandı, çağaçıldı sözün plastikleştiği yerde. Şimdi bütün gerçeklik camdan birduvarın soluk yüzünde.

Gözlerime iyi bakınız evlatlarım. Gözlerime, avunmanın bütünsilahlarını kuşanmış ve geçici teselliler karşılığında enkıymetlinizi, yaşam sevincinizi satın almış gözlerime. Vekalınlaştırın kafeslerinizin duvarlarını. Ben süslerim, plastiğinen canlı renkleriyle.

Kafesten kafese uçuyor kuşlar. Her kafeste biraz daha eksik. Herkafeste biraz daha kör. Ve kendi kafesine âşık yürekler, parçalanmapahasına duvarlara çarpmıyor.

Duvarların ardında yalın kılıç zaman. Yaşanmamış hayatlarıdevşiriyor. Dökülüyor çiçekler. İlkbahar, yaz, sonbahar, kış; kanatsesleri olmadan gelip geçiyor.

Yorumlar