İnsan hayatının en zor günleri iki uca savruk biçimde düzenlendiğini ancak yaşı gelenler öğrenebiliyor. Tabii bir de “yaşı gelenlerin” birinci göbek yakınları…
Bebekler ve ileri yaşlardaki hastalık halleri insanın saat ibresindeki yansıması gibi gelişiyor. Saat başını hayatın ilk yılları gibi kabul edersek, 5 geçe bir bebeğin en fazla yardıma muhtaç olduğu zaman dilimini anlatır. Bir sonraki saat başına 5 kala ise ömrün son günleri… İnsan ömrünün 5 kala zamanı gelip çattığında tıpkı bir bebek gibi oluyor. Yemeğini başkası yediriyor, tuvalet ihtiyacı da öyle başkasının yardımıyla giderilebiliyor.
İnsanların son bebeklik dönemlerinde eğer hayırlı evlatları varsa şanslı kabul edilebiliyorlar. Ama bazen hayırlı evlatlar da yetmeyebiliyor. Çünkü yaşlı hasta tedavisi ve bakımı son derece özel bir eğitim yanında büyük bir insan sevgisi gerektiriyor.
Geriatri kliniklerin, yoğun bakım ünitelerinde görev yapan sağlık dünyasının “isimsiz kahramanları” doktorlar, hemşireler ve sağlık görevlileri her gün insanlık tarihine yeni bir sayfa ekliyorlar. Özellikle de devlet hastanelerinde…
Ama kamuoyu adına bunu kimseler görmüyor, bilmiyor… Çünkü kanaat önderleri, gazeteciler, siyasetçiler, topluma yön verenler oralara fazla gitmiyorlar. Sağlam faturalı özel sağlık kuruluşlarının otelleri arıtmayan konforlu tesisleri arzulanan bakımı sağlıyorlar.
Bir süreden beri ailece Sakarya Yenikent Devlet Hastanesi’nin yoğun bakım ünitesin ve dahiliye servisi arasında zaman geçiriyoruz. Kız kardeşim Ümit Yılmaz Alpman ise neredeyse tam gün esasıyla annemizin başında sağlık nöbeti tutuyor.
Görmeden inanılması çok zor olan bir modernliğe sahip olan Sakarya Yenikent Devlet Hastanesi’nin yoğun bakım ünitesi ve servis katlarında bir kamera ile gezinirseniz, bu görüntüleri izleteceğiniz herkes hiç tereddütsüz, adlarının içinde “medical”, “hospital” gibi yabancı sözcüklerin bolca geçtiği özel kuruluşlarından adını söyleyebilirler. Çünkü hiç farkı yok!
Mesela Dr. Aysel Öz, mesai bitiminden 4-5 saat sonra sıkı takip ettiği hastalarından bazıları yatağında kontrol ederek yoğun bakıma sevk edebiliyor. Hastanenin genç doktorları Dr. Aysun Alp, Dr. Ebru Gölcük, Dr. Sabiye Yılmaz, Dr. Esra Onuray, Dr. Musa Hakan Ayaz, ancak bir televizyon dizisinde görülebilecek meslek aşkıyla çalışıyorlar. Hayata pamuk ipliğiyle bağlı hastalarını ayağa kaldırmak için varlarını yoklarını ortaya koyuyorlar. Onları bu tempo içinde “yetkili” hiç kimse görmüyor. Olsun, onlar da zaten birileri görsün, bilsin, bizi takdir etsin diye yapmıyorlar ki… Doktorluk mesleğinin yüksek ahlaki değerlerine olan sadakatleri adına çalışıyorlar, bıkmadan usanmadan…
Bir de hemşireler var elbette… 24 saat üzerinden 365 gün hiç surat asmadan güler yüzle hastaların ilaçlı tedavilerini sürdüren, onlarla konuşan, konuşkan hastaların özel hikâyelerini sabırla dinleyen genç hemşireler…
Bizim açımızdan ise sağlık görevlisi Ayşe Çam’ın özel bir yeri bulunuyor. Onun sorumluluğundaki bölümde, hastalar değil de sanki “kendi annesi” yatıyormuş özeniyle çalışıyor.
Bütün bu ağır sağlık maratonu içinde fiziki zorluk derecesi en zor olanı nedir diye sorarsanız, “sağlık görevlileri” özel bir takdiri hak ediyorlar derim. Yataktan hiç kalmayan yaşlı hastaların yemeklerini yedirmek ve altlarını değiştirmek gibi sabır-ötesi bir çalışma isteyen, mesailerini tamamladıktan sonra ertesi gün yine güler yüzle hastaneye geldiklerini görmek kurgu bilim filmlerini andırıyor.
Bunların hepsi bir kamu kuruluşunda oluyor:
Sakarya Yenikent Devlet Hastanesi!
