‘Ne Mutlu Türküm diyene!’

Türkiye Cumhuriyeti kurulurken Türk olmanın “cazibeleri” de sıralandı. Bir ikna süreciydi. Türk kökenli olanlar açısından her hangi bir sıkıntıya sebep olmadı “Türk’ün üstünlüğü” meselesi…

Sonraki yıllarda insan okur-yazar hale gelince bu ırk temeline dayalı yükselişin(!) fazla çağdaş olmadığı konusunda fikirler ileri sürdüler:

-Türk olmayanlar ne halt edecek?

Yeni devletin kurucuları arasında özel ve önemli bir yere sahip olan Adalet Bakanı Esat Mahmut Bozkurt onu da 1930’da açıklayacaktı:

-Öz Türk olmayanların Türk vatanında bir hakkı vardır: O da köle olmaktır, hizmetçi olmaktır!

Cumhuriyet’in temelleri böylesi bir ırkçı çimentoyla atıldığından aşağıdaki tarihi cümlenin anlamı söylendiği kadar kapsayıcı olamadı:

-Ne mutlu Türk’üm diyene!