Kürtlere söz bile verme

 Başbakan Tayyip Erdoğan’ın referandum kampanyası boyunca beklenen Diyarbakır Mitingi cumartesi günü yapıldı, bitti. Diyarbakır’da miting yapabilmek her partinin harcı değil. Şimdiye kadar iki parti Diyarbakırlıları kendi toplantılarına davet edebildi. Biri Barış Demokrasi Partisi diğeri Adalet ve Kalkınma Partisi…

Bu yüzden AKP’nin Diyarbakır mitingi önemliydi. Başbakan bundan önce 2005’te Diyarbakır’a gitmiş “Kürt meselesi benim meselem” demişti. Bu yüzden Erdoğan’ın Diyarbakır’da ne söyleyeceği büyük bir merakla bekleniyordu.

O kadar ki, diğer muhalefet partileri bile Erdoğan’ın Diyarbakır konuşması üzerine önceden yorumlar yapmaya başladılar. Ağırlıklı olarak “bakalım bu sefer Kürtlere neler vereceksin?” minvali üzerineydi muhalefet eleştirileri…

Belki de bu yüzden Erdoğan kendini alabildiğine dizginleyerek umut niyetine geçecek bir söz bile vermemeye özen gösterdi. Bunun yerine “icraatın içinden” programı metnini okumayı tercih etti.

Erdoğan Kürtlere yaptığı “kıyakları” sıralarken OHAL’i kaldırdığını söyledi. Faili meçhul cinayetleri hatırlattı. Bir anlamda “bak sevildiğinizi bilin” demeye getirdi:

-Biz durup dururken kimseyi öldürmüyoruz!

Kürtleri öldürmek “normal” ya, öldürmeyen olduğunda bunun altını çizmek gereğini hissediyor! Bu da Türkiye’nin Güneydoğu realitesi işte!

Erdoğan güzel konuşma yeteneğine sahip bir lider… Hele önünde yazılı bir metin olursa altına imzalar atılacak konuşmalar ortaya çıkabiliyor. Ama içinde hafif kurnazlıklar da yok değil. Mesela dedi ki:

-Güneydoğulu çocukları hapisten biz çıkarttık!

Doğru!

Ama o çocukları terörist olarak kabul edip, büyükler gibi yargılanmasını sağlayan yasayı da AKP çıkartmamış mıydı?

Diyarbakır Cezaevi üzerine söylediklerine kimse itiraz edemez. Güzel sözlerdi onlar. Ama içtenliği konusu epeyce su götürürdü. Çünkü “cezaevini yıkacağız” demeden önce bölge normali üzerinden şunu vaat etti:

-Yeni cezaevini yapınca… Eskisini yıkacağız!

Bunu acıların unutulması niyetine yapacaklarını anlattı. Oysa insanlık böylesi utanç abidelerine sahip çıkıyor. Ki bir daha yaşanmasın!

Mesela Polonya’da bu amaçla kurulmuş “Savaş Acılarını Koruma Derneği” var. İnsanlar mazoşist değiller. Tarihin utanç dönemleri olduğu gibi gelecek kuşaklara aktarılsın. Bir daha da kimse böyle şeylere tevessül etmesin.

Tayyip Erdoğan Diyarbakır’a sadece “gittim” demek için gitmiş oldu.

Onun ötesinde Türkiye’nin ihtiyacı olan barış için tek kelime bile söz etmedi.

Güneydoğu 1984’ten sonra bu hale gelmedi. Eski başbakan ve cumhurbaşkanı Süleyman Demirel ünlü bir gazeteciye içten konuşmuştu:

-500 yıldır Kürtleri asimile edemedik, bundan sonra da edemeyiz!

Tarih isterseniz onu da verelim 1984… PKK silahlı mücadele başlatıyor, kurt siyasetçi de yorumluyor.

Hala “bölgeye yatırım, şehirlere kaldırım” falan gibi gerçeğin ötesinde tespitlerle zaman yitiriliyor. Oysa Kürtler başka bir şey istiyorlar: Kendi kimlikleriyle barış içinde ve birlikte yaşamak!

Ama bu istekleri onlara çok görenler yanından geçmeye bile korkuyorlar. Milliyetçi muhalefetin salvolarına bakıp tam siper yatıyorlar. İlkeleri aynı doğrultuda yükseliyor:

-Kürtlere söz bile verme!