Baykal’dan Bahçeli’ye tüm liderler sert ve kışkırtıcı söylemlerini bir anlığına da olsa bir kenara koyup Ahmet Türk’e yapılan saldırıdan duydukları üzüntüyü dile getirirlerken, en keskin ve en BDP karşıtı milliyetçiler dahi halkı sağduyuya davet ederken, milliyetçilik kariyeri sıfır olan kara, kapkara bir ses, geniş kesimlere hitap eden bir gazetede, ‘’Yumruğunu ‘adaletin tokmağı’ yerine koyup, Ahmet Türk’ün burnuna inen kişi, bu ülkede pek çok kişinin duygularına tercüman oldu,’’ diyor ve sağduyu çağrılarını aklı sıra tiye alıyor.
Lafı hiç dolandırmadan söyleyeyim: Bu söylem, suça ve şiddete teşviktir. Hem de alenen…
Ve bu cümleyi kurabilen bir şahsın otobüslere molotof kokteyli atanlardan hiçbir farkı yoktur.
En nihayetinde herkes birilerinin duygularına tercüman olduğu iddiasında. Kara ses bunu basın yoluyla gerçekleştiriyor, diğerleri ise sokak şiddeti ile. Hepsi bir ve aynı amaca hizmet ediyorlar.
Ve hepsi karanlık… Hepsi.
Esasında, sokaktaki şiddetin uygulayıcıları, aynı cürmü sırtını büyük bir medya kuruluşuna dayararak işleyenlerden daha dürüstler. Çünkü onlar, hiç olmazsa polis tarafından yakalanma ve terörist diye içeri tıkılma riskini göze alıyorlar. Kara ses ise son derece bilinçli bir laf cambazlığı ile sanki doğru bir şey söylüyormuş havası yaratıyor.
Hiç kimse kusura bakmasın ama, sokak teröristleri ile medya teröristleri arasında trilyonları götüren nitelikli dolandırıcı ile adi hırsız arasındaki kadar bir fark var.
Üstelik, insanları bu tür olaylar karşısında sağduyulu ve sakin olmaya teşvik etmek yerine şiddete yönlendirenler en az sokaktaki ve dağdaki teröristler kadar tehlikeli.
Ayrıca, çok merak ediyorum, Ahmet Türk ölseydi eğer, yine aynı minvalde laf söyleyebilecek miydi kara ses?... Yoksa timsah gözyaşları mı dökecekti?…
Böylesine kötücül bir zihniyete yakışansa, ‘’Hrant Dink’in öldürülmesi de pekçok kişinin duygularına tercüman olmuştur,’’ demek ve sonra da tüm habis duygulara tercüman olan diğer siyasi cinayetleri sıralamaktır herhalde.
