23 Nisan Çocuk Bayramı kontenjanından yararlanarak yazımı yazmadığım Cuma gününü kendime tatil ilan edip,
çocuklar gibi şen bir gün geçirip,
hemen arkasından nazarlara gelip,
yatak döşek yatıp,
şu anda da size bu satırları korkunç bir migren atağı yüzünden hastanelik olmuşluğumun hemen arkasından yarı kapalı gözlerle yazmaktayım.
Bu ara çok yoğun günler geçirmekteyim.
Belki inanmayacaksınız ama her sabah 09’da evden çıkıp,
en erken 22’de dönüp,
çikolata bile yiyemeyecek kadar yorgun oluyorum.
Yakında sizlere bir süprizim var!
“Acaba nedir nedir?” diye soracak olursanız.
Şimdilik ser verip sır vermeyeceğim.
Her an yeni fikirler peşinde koşup,
“daha neler yapmalıyım” diye düşünmeden edemeyen yazarınız olarak yine boş durmadım.
Beni takip etmeye devam edin.
Ayrıca çok yakında birbirinden özel ve eğlenceli röportajlarla da bu köşede yeniliklerime devam ediyor olacağım.
Biri beni durdurmasın lütfenJ
Tabi tüm bu yoğunluğun arasında önümüzdeki günlerdeki yazılarımı, trafiğin en sıkışık olduğu anları fırsat bilip yazacağımdan, vereceğim rahatsızlıktan dolayı şimdiden özür dilerim.
Ayrıca KGS’mi doldurdumJ
Ama KGS’e gişesine uzanabilirken, neden gişelerinin yanlarına ektikleri lalelere uzanamayıp dokunamadığımı anlayamıyorum.
Sayın Büyükşehir Belediyesi; bir dahaki sefere laleleri uzanabileceğim mesafeye ekmenizi rica ediyorum.
Söz koparmayacağım.
Zaten çiçek koparmak hiç adetim değildir.
Koparanları da şiddetle kınıyorum.
Bu arada en sevdiğim şeyin köprüden geçerken sağ şeride geçip, camları açıp, müziği de sonuna kadar açmak olduğunu söylemem lazım.
Denemenizi şiddetle tavsiye ederim.
Kısa bir anda olsa günün rutin koşturmasından sıyrılıp, boğazın havasını ciğerlerinize çekip, saçlarınızı da rüzgârda savrulmaya bırakın.
Kesinlikle iyi geliyor.
Tabi eğer benim gibi bu ara her gün karşıya geçmek zorundaysanız.
Neyse, kısaca bu yoğunluğun arkasından umarım seveceğiniz bir çalışmayı, yakında sizlerle buluşturacağım.
Şimdilik kendinize iyi bakın.
Çarşambaya görüşmek üzere…
