Türkiye’nin ilk siyasi yasaklı Çobanı Abdullah İsnaç da Şırnak’ta... BDP’li belediye başkanları ve partililere yönelik KCK operasyonlarında gözaltına alınan Çoban Abdullah’a göre bakın açılım neymiş: “DTP üyesiydim. Mahkemeye çıkarıldım siyasi yasaklı oldum. Çobanlığı bırakıp belediyede çöpçü olarak işe başladım. Ayda 500 TL alıyordum, çöpçü olunca maaşım 600 TL’ye çıktı. Ben açılımı böyle yaptım. Darısı diğer çobanların başına.”

Sen misin şehit babası?

Bahçelievler Mahallesi’nde Şırnak’ın tek şehidi Burhan Yalçın’ın evindeyiz. Baba Yusuf Yalçın 15 Şubatta yani Öcalan’ın yakalanışının yıl dönümünde, 15 yıldır sürdürdüğü Zabıta Müdürlüğü’nden hiç anlamadığı Veteriner Müdürlüğü’ne sürgün edildiğinden bizlerle konuşup konuşmamakta tereddütlü.

Şehit oğlu için konuşacağını söylüyor. Oğlu şehit olduğu için baskı gördüğünü anlatan baba Yalçın, “Burhan’ım 4 Haziran 2007 günü Tunceli Pülümür Kocatepe Jandarma Karakolu’nda görev yaparken PKK baskını sonucu 6 arkadaşıyla şehit oldu. Sonrasında buradaki bazı insanların bana karşı tavırları değişti. Sanki şehit olmakla suç işledi ihanet etti. O kimin için şehit oldu. Bu vatan kimin? Daha acısı dilim varmıyor ama açılım yapan devletim bile bizi unuttu” diyor.

Açılımın geçtiğimiz yıl Şırnak’ta başladığını vurgulayan şehit babası, “Geçen sene terör örgütü militanlarının aileleriyle de bir araya geldik. Hem de acımızı içimize atarak, kan dökmekle, insanları vurmakla, öldürmekle bir sonuç alınamayacağını anlatmak için buluştuk. O aileler evime geldiğinde, Burhan’ım gözümün önüne geldi, içim acıdı. Fakat eğer katkımız olacaksa bunu yapmaya mecburuz diyerek sustum. Ayrılık fitilini ateşleyenler her kimse bize baksın utansınlar istedim. Biz açılımı geçen sene zaten yaptık” diye konuşuyor. O aileler geldiğinde oturup dertleşen Yusuf Yalçın, “Ama ben evladıma yapılanları kesinlikle unutmayacağım sadece hesabı ahirete erteledim. Onun tabutuna sarılı bayrağıyla, övünmekten başka çarem yok” diyor.

Hatun Akpınar: ‘Oğlum dayak yedi, dağa çıktı’

Şırnak’ta hangi evin kapısını çalsan içeriden bir acı, bir dram fışkırıyor. İşte onlardan bir tanesi daha. Bu defa Vakıfkent Mahallesi’ndeyiz. Şehrin hatırı sayılır kişilerinden birinin selamını parola olarak kabul eden yaşlı kadın ayakları titreye titreye açıyor kapıyı. “Sorduğu ilk soru siz polis misiniz?” oluyor. Gazeteci olduğumuza ikna oluyor 5 çocuk annesi Hatun Akpınar... Bir leğen cevizle çekiç getiriyor, inşaat halindeki evinin bir köşesinde konuşmaya başlıyoruz;

“Kardeşim Kadir Çelik 28 yıl önce dağa çıktı. 2004 yılıydı bir akşam oğlum Murat eve ağzı burnu kan içinde geldi. Bir yerde toplantı varmış o da gitmiş. Baskın sırasında dayak yemiş. Birkaç defa da ‘siyasetle uğraşıyorsun’ diye gözaltına aldılar. Mardin’de 23 gün hapse attılar. Cezaevinden sonra dağa çıkmayı kafasına koydu. 2005 baharında da gitti.”

Hatun ana açılım sürecinden sonra oğlu Murat’ın da Mahmur’dan gelenler gibi dağdan dönmesi için umutlandığını söylüyor. Ancak kaygılı:

“Murat’ımın dönmesini istiyorum ama, geldiğinde yine onu tutuklayıp cezaevine koyacakları için korkuyorum. Ortam tam anlamıyla düzelmeden, refah ve huzur gelmeden onun dönmesini istemiyorum. Oğlum silahlı bir gerilla, bunu iyi biliyorum. Ne onun başkasına, ne de başkasının ona kurşun sıkması doğru değil. Düşününsene dağdaki kardeşim Kadir ile askerdeki oğlu Ramazan karşı karşıya gelse, baba oğul ne yaparlar? Bizim yüreğimiz nasıl yanıyorsa biliyorum ki polis ve asker annelerinin yüreği de öyle yanıyor. Ben oğlumun dağa çıkmasını istemezdim. Bir yarım dağda bir yarım asker. Niye kardeşi kardeşe kırdırıyorlar ki?”

(Türkiye)